W 2002 roku uzyskała dyplom na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, kierunek malarstwo, w pracowni prof. Jerzego Kałuckiego i prof. Romana Kubickiego. Swoje obrazy prezentowała na wielu wystawach w kraju i za granicą.

Jak sama mówi spostrzeganie rzeczywistości zdeterminowane jest przez świat i fakt życia w określonej przestrzeni. Nieustannie znajdujemy się w "niedomknięciu" - przeszłości, lub niedootwarciu - przyszłości. Wychodzimy z iluzji wczoraj wchodząc w iluzję jutra. Odkrywamy kolejne pułapki realności.

Koniec i początek ukryte są w indywidualnym wyborze. Płaszczyzna, na której dokonujemy tego wyboru jest sztuką. Człowiek współczesny wypowiada się o świecie stawiając pytania, czym mógłby być tworząc w ten sposób sytuację nieustannych otwarć ("niewiadomo na co, niewiadomo dokąd"). Obraz może być tym co otwiera, przekracza linie graniczne, pozwala przybliżyć się, może nadać mu kształt. Zatrzymuje czas.

Rodzi się obszar wolny od schematu, w którym poszukiwanie jest celem. Znika świadomość pułapki, "wrzucenia" w rzeczywistość.

Kolorem dominującym w jej obrazach jest barwa niebieska choć jak twierdzi krytyk sztuki Justyna Ryczek rozpiętość kolorystyczna z wystawy na wystawę poszerza się. Geometryczne podziały - poziome i pionowe linie proste zyskują krzywizny,, rozdarcia, często urywają się nagle.

Pojawia się również wyraźny nowy kształt spirali. Z powyższych elementów artystka maluje specyficzne pejzaże. Cechą charakterystyczną dla artystki to komponowanie większej całości z mniejszych półcień. Można je składać indywidualnie "staramy się dopasować poszczególne części, uzyskując chwilową stałość; życia, sztuki, obrazu..."

Poszczególne płótna, ważne pojedyńczo, jako części, tworzą całość, jednak drzemie w nich otwartość na odmienne ułożenie, inny porządek, nową całość. Gdy sklejamy całokształt z fragmentów musimy zachować czujność, bowiem zawsze może pojawić się błąd. Możemy zejść na manowce.

" tekst z notatki leszczyńskiego BWA"